Trzy kręgi świateł nad lasem w Nerwiku

1. Wiadomości wstępne

W 2003 roku w wyniku ożywionej korespondencji prowadzonej z założycielem Podlaskiego Stowarzyszenia Badaczy Zjawisk Niezwykłych (Białystok) otrzymaliśmy formularz zgłoszenia obserwacji NOL. Formularz ten, z datą wypełnienia 26.01.2003, nadesłała do niego pani Aneta P. Na podstawie uzyskanych od niego informacji dowiedzieliśmy się, że zarówno kontakt ze świadkiem, jak i rejestracja zdarzenia były prowadzone listownie. Świadek zastrzegła swoje dane personalne oraz podawała innego świadka, którego danych jednak nie ujawniła, stwierdzając, że „nie jest upoważniona do podawania danych”. Kontakt telefoniczny z p. Anetą nawiązał M. Szczepanik latem 2003. Z przeprowadzonej rozmowy wynikało, że świadek podtrzymuje swój opis wydarzeń.

2. Przebieg wydarzeń

W sierpniu 1999 r. ok. godz. 22:00 pani Aneta (wtedy 23 l., studentka) razem z koleżanką wybrała się na spacer leśną drogą w rejonie swojego miejsca zamieszkania – m. Nerwik (52°14′45″ N i 20°59′08″ E [tak w oryginale – te same współrzędne co w raporcie ze Stawnicy; Nerwik leży ok. 53°45′ N, 20°49′ E]), woj. warmińsko-mazurskie.

Warunki pogodowe były dobre – bezchmurne niebo, bezwietrznie, widoczne gwiazdy. Idąc drogą w kierunku wschodnim, znalazły się one na rozpoczynającym się po obu stronach drogi skraju lasu. Przed sobą wysoko na niebie i ponad wysokimi drzewami dostrzegły poruszające się światła. Miały one biały kolor, były okrągłe i skupione w okrąg. Okręgów było trzy, a każdy z nich składał się z pięciu świateł.

Wszystkie z poszczególnych świateł tworzących okręgi bardzo szybko poruszały się po torze tworzącym półkole z północy na południe. Początek drogi po łuku wyznaczał na przemian północny i południowy horyzont. Świadek nie pamięta i nie jest pewna, czy oprócz takiego ruchu obiekty wykonywały inne manewry, tj. czy okręgi wykonywały obroty wokół jakiejś osi, czy zmieniały odległość od siebie i czy ich jasność była niezmienna. Ich kolor został określony przez świadka na czysto biały, podobny do świateł samochodu, lecz bez widocznego snopu wiązki światła, pozwalającego określić umiejscowienie źródła. Światła zostały określone przez obserwatorkę jako „wypełnione, płaskie, regularne koła świetlne”.

W miejscu obserwacji zjawiska nie był słyszany żaden dźwięk. Świadek – co podkreśla – odczuwała strach. W jej rozumieniu nie mogły to być światła emitowane z ziemi, ponieważ nie było widać smug pomiędzy ewentualnym źródłem światła a obserwowanymi kręgami świetlnymi. Uzasadnia to tym, że gdyby emitowane były one z ziemi, to byłyby rozpraszane przez konary leśnych drzew. Po około piętnastominutowej obserwacji światła zniknęły za ścianą lasu. Pani A. P. z koleżanką jeszcze przez jakiś czas spacerowały, po czym wróciły do domu.

Uwagi ogólne

Jak zaznaczyliśmy na wstępie, dokumentacja zdarzenia została nam przekazana korespondencyjnie, w formie karty zgłoszenia. Mimo niezbyt odległego czasu od momentu zdarzenia do chwili otrzymania karty obserwacji – w wyniku telefonicznego kontaktu ze świadkiem – nie otrzymaliśmy szerszej ani też odmiennej wersji przebiegu zdarzenia. Na nic zdały się też próby bardzo szczegółowego odtworzenia ewolucji wykonywanych przez obiekty, jak też samego momentu zakończenia obserwacji. W ostatnim kontakcie telefonicznym świadek nie jest w stanie podać interesujących nas szczegółów, tłumacząc się upływem czasu. Samo zdarzenie pozostaje dla świadka realne i zagadkowe i określa je jako niezapomniane.

3. Ocena świadka

Z głównym świadkiem zdarzenia – p. Anetą – prowadziliśmy jedynie rozmowy telefoniczne. O całym zdarzeniu opowiada spójnie i bez emocji. Chętnie odpowiada na pytania, jednak w rozmowie daje się odczuć, że przebyta obserwacja to już zamknięty rozdział jej przeżyć.

[W oryginale dalej są pełne dane osobowe świadka z zastrzeżeniem „tylko do wiadomości CBUFOiZA” – w archiwum je pomijamy.]

4. Hipotezy i wnioski

Przystępując do analizy tego zdarzenia, mieliśmy na uwadze wiele obserwacji typu NL, gdzie występuje jeden, a maksymalnie dwóch świadków, przy czym często ich relacje są odmienne w zależności od ich odczuć. Dopatrując się pewnych zbieżności w opisie, postanowiliśmy posłużyć się materiałem porównawczym znajdującym się w naszych zbiorach. Materiał ten dotyczy obserwacji bardzo z wyglądu podobnych świateł, obserwowanych nieopodal Olsztyna. Gazeta „Super Express” nr 210 z dn. 08.09.2000 r. opisuje wrażenia mieszkańców Olsztyna i okolic, którzy obserwowali w dn. 06.09.2000 r. na wieczornym niebie poruszające się szybko kręgi świateł. Artykuł ten nosi tytuł „UFO na karuzeli”. Otóż w tym czasie gościł w Olsztynie objazdowy lunapark, z karuzelami, torami samochodowymi i innymi „anihilatorami równowagi grawitacyjnej”. Programowi rozrywek towarzyszył wieczorny pokaz świateł laserowych. Światła te emitowane były z boiska jednostki wojskowej, gdzie stacjonował lunapark. Ekranem było nieco zachmurzone niebo, co sprzyjało pokazom. Efekt był widoczny bardzo wyraźnie nawet w odległym o 6 km Starym Olsztynie. W w/w artykule możemy przeczytać, jak wiele różnych doznań i emocji sprawił świetlny spektakl.

Uznając obserwację z Nerwika i Olsztyna za mające wiele cech wspólnych – przy założeniu, że ta pierwsza nie ma udokumentowanego wyjaśnienia, druga zaś takowe posiada – postanowiliśmy zestawić oba wydarzenia celem weryfikacji. Cechy charakterystyczne oraz odczucia i spostrzeżenia świadków są ujęte w poniższej tabeli:

	Przedmiot porównania	Nerwik (p. Aneta)	Olsztyn, artykuł „UFO na karuzeli” – cytaty
1.	data obserwacji	sierpień 1999, g. 22:00–22:15	6 sierpnia [tak w oryginale; wyżej: 6 września] 2000, g. 20:00–24:00
2.	umiejscowienie świateł	wysoko na niebie, nad drzewami (niebo bezchmurne)	wysoko na niebie, nad chmurami (niebo zachmurzone)
3.	kolor świateł	jednolite, wypełnione, płaskie, białe	białe
4.	ułożenie świateł	3 kręgi, po 5 świateł w każdym	ustawione symetrycznie; koło wirujących gwiazd
5.	sposób poruszania się	szybkie przemieszczanie się z pn. na pd. od horyzontu po horyzont po torze półkola; z rysunku wynika, że w jedną stronę zachodziły wyżej, w drugą niżej	przemieszczały się „w tę i wewte”; wykonywały ruchy w kształcie półksiężyca; „to było dość duże, latało, obracało się, stawało w pionie, odwracało się i leciało z powrotem”
6.	smugi	światłom nie towarzyszyły smugi	światła jakby z dyskoteki, bez widocznych smug
7.	opis nieba	bezchmurnie, światła było widać na tle gwieździstego nieba	pochmurnie, światła były widziane jakby nad chmurami
8.	wielkość	około 1 metra średnicy	dość duże
9.	wytłumaczenie zjawiska	nieznane, świadek deklaruje wielką chęć poznania wyjaśnienia	latający spodek; UFO; światła dyskoteki, ale dziwne, bo bez smug
10.	moment zakończenia obserwacji	światła schowały się za lasem	zniknęły
11.	odległość obserwacji	zza pobliskiego lasu (ok. 1 km)	Stary Olsztyn (ok. 6 km)
12.	reakcje obserwatorów	strach	blady strach; strach; zdziwienie; obawy najgorszego

5. Podsumowanie

Zgodność porównań istotnych cech charakterystycznych obu zjawisk – obserwacji pani Anety P. i obserwatorów świateł lunaparku (uwzględniając przy tym typowo medialny sposób opisu zjawiska w prasie) – pozwala nam z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że widziane kręgi poruszających się świateł z Nerwika były sztucznym, pożądanym efektem użycia świateł laserowych lub innych o podobnym skutku działania. Nasze próby ustalenia źródeł i okoliczności ich pochodzenia nie przyniosły rezultatów.

W dzisiejszych czasach wykorzystywanie różnego rodzaju efektów świetlnych, pokazów sztucznych ogni połączonych często z inscenizacją muzyczną, pokazów balonowych, przeloty lotni i motolotni itp. towarzyszą często różnym imprezom. Zawsze jednak wszystko, co porusza się po niebie, wzbudza nasze zainteresowanie. Jest ono tym większe i posiada tym więcej cech, im bardziej jesteśmy z nimi obeznani.

6. Załączniki

• Karta zgłoszenia obserwacji NOL (Klub Terra Incognito, Białystok – koordynator A. P.).

Opracowali:
Mieczysław Szczepanik, Bogusław Zabielski

Źródło Raport WMGU (6 stron, 20.02.2004), przepisany ze skanów w archiwum grupy. Dane osobowe świadka pominięto.