Trzy kręgi w pszenicy przy wiadukcie w Elblągu

I. Wiadomości wstępne

Na początku sierpnia 2004, w wyniku prowadzonego przez nasz oddział gromadzenia danych o lokalnych środkach przekazu (prasa), otrzymaliśmy egzemplarz „Dziennika Elbląskiego” z dn. 07.07.2004. Wśród wielu artykułów był tam również ten, który opisywał pojawienie się w Elblągu kręgu zbożowego. Artykuł nosił tytuł „Zabawa w zbożu”. Z jego treści wynikało, że redaktor w/w artykułu został powiadomiony przez czytelnika o zauważonym kręgu dzień wcześniej, tj. 06.07.2004. Dołączone było również zdjęcie kręgu.

Próbowaliśmy nawiązać kontakt z autorką artykułu. Chodziło nam o uzyskanie kontaktu ze wspomnianą czytelniczką, tym bardziej że w artykule była informacja o innym kręgu, który miał być zauważony w ubiegłym (2003) roku. Niestety, nasze próby kontaktu pozostały bez odpowiedzi. Nasz wyjazd na miejsce powstania kręgu był oczywisty, chcieliśmy jednak zdobyć dodatkowe informacje pomocne przy badaniu sprawy.

II. Wyjazd terenowy

W dn. 04.08.2004 udaliśmy się (B. Zabielski i M. Szczepanik) do Elbląga. Towarzyszyło nam dwóch znajomych radiestetów – panowie Andrzej i Grzegorz. Miejsce położenia kręgu odnaleźliśmy bez trudu na podstawie opisu w gazecie.

III. Opis miejsca wystąpienia kręgów

Pole pszenicy, na którym występowały kręgi, znajduje się na obrzeżach Elbląga, tuż przy trasie wylotowej w kierunku Malborka i Gdańska. Droga w tym miejscu wznosi się do góry, częściowo wiodąc przez długi nasyp, który później kończy się długim wiaduktem. Pole znajduje się poniżej poziomu drogi, co na pewno przyczyniło się do zaobserwowania położonych na nim kręgów. One same położone są w odległości ok. 150–200 m od drogi. Nie stanowią one jednak pierwszoplanowego punktu w krajobrazie. Z poziomu szosy widać co prawda jakieś nieregularności w łanie zboża, ale tylko zatrzymanie wzroku na nim i dokładniejsze przyjrzenie się pozwoli „wyłowić” je z otoczenia. Cały teren wokół nie jest gęsto zasiedlony i nie przebiegają tędy trasy często uczęszczane przez ludzi.

Najprawdopodobniej kręgi zostały zauważone przez kogoś jadącego samochodem. Zatrzymanie auta w tym miejscu jest dość kłopotliwe ze względu na bardzo duży ruch i barierki ograniczające nasyp. Po przeciwnej do pola stronie drogi znajduje się szerokie pobocze, ale samo przejście na drugą stronę sprawia wiele problemów. Dodatkowo ustaliliśmy, że wjazd na polną drogę prowadzącą nieopodal pola znajduje się ok. 2 km wstecz i komuś nieobytemu w terenie trudno byłoby skojarzyć, że ona tam właśnie prowadzi. Piesze zejście z nasypu jest strome, a idąc w kierunku pola, trzeba nadrobić spory kawałek, aby w końcu do niego dotrzeć. Wszystkie te okoliczności niewątpliwie przyczyniły się do rezygnacji z odwiedzin już zauważonych kręgów. Większość obserwatorów najwidoczniej zadowalała się widokiem z oddalenia i wzniesienia. To z kolei było sprzyjające dla zachowania wyglądu piktogramu. Stan, w jakim go zastaliśmy (po prawie miesiącu od zauważenia), możemy określić jako niemal idealny. Ułożenie pola oraz jego otoczenie przedstawia mapka:

IV. Opis piktogramu

Pole, na którym znajduje się piktogram, jest wyróżniającym się w okolicy areałem. Dookoła znajdują się łąki, zarośla, rowy i mokradła porośnięte trzciną. Od pd.-zach., w odległości ok. 150–200 m, płynie rzeka Elbląg, która rozwidla się i tworzy kanał Tina. W pobliżu znajduje się jeszcze jedna rzeczka – Kumiela (dzikuska). Okolica jest poprzecinana licznymi rowami wodnymi.

Z chwilą wejścia na teren piktogramu byliśmy pod wrażeniem jego doskonałego stanu zachowania. Powierzchnia położonego zboża była równa. Gdzieniegdzie sterczały pojedyncze łodygi chwastów, w innych miejscach rosły one kępkami, przewyższając swoją wysokością leżące łodygi pszenicy. Piktogram składał się z trzech kręgów różnych wielkości. Były one połączone ze sobą łukowatymi korytarzami. Kierunek ułożenia kłosów we wszystkich kręgach był jednakowy – prawoskrętny (CW). Ułożenie kłosów w korytarzach było prostopadłe do ich krawędzi. Miejsca styku okręgów i korytarzy były bardzo wyraźnie oddzielone. Sprawiało to wrażenie świeżego przedziałka zrobionego na mokrych włosach. Z ułożenia kłosów wynikało, że najpierw powstały trzy kręgi, a dopiero potem pojawiły się łączące je korytarze. Łodygi tworzące korytarz leżały na łodygach będących częścią kręgów 2 i 3. Natomiast miejsca początku korytarzy wychodzących z kręgu 1 były właśnie owym „przedziałkiem”.

Poprowadzona linia przechodząca przez geometryczne środki trzech kręgów tworzyła prostą i dokładnie biegła na linii północ – południe. Środki okręgów miały nieco owalny kształt i nie stanowiły geometrycznego centrum w żadnym z nich. Również same kręgi były tylko z pozoru okrągłe. Po dokładnych pomiarach mogliśmy określić je jako elipsy. Położone zboże było w stadium końcowego okresu dojrzewania i nie różniło się pod tym względem od stojących kłosów. Wnętrze miało zachowaną nienaruszoną strukturę grudek ziemi. Nie dało się wyraźnie zauważyć zjawiska fototropizmu położonych łodyg. Kłosy i łodygi stanowiące powierzchnię kręgów i korytarzy leżały „grzecznie”, równolegle do podłoża. Gdzieniegdzie zaobserwowaliśmy niewielkie odchylenia kłosów ku górze, ale były one niewielkie i w większości nie przekraczały 10–15°, a znajdowały się głównie na obrzeżach kręgów i korytarzy.

Przeprowadzone badania na okoliczność występowania jakiegokolwiek promieniowania nic nie wykazały. Również nie udało się nam uchwycić i uzyskać zmian przy pomocy detektora pola EMF i mikrofalowego. Wykonany pomiar upływu czasu w kręgach i poza nimi także nie wykazał różnic. Wskazania odchyleń magnetycznych nie przekraczały wartości błędu pomiarowego i wynosiły 1,5 do 3°. Wygląd piktogramu wraz z ułożeniem kłosów i wymiarami przedstawia poniższy szkic.

V. Wnioski końcowe

Po dokładnym obejrzeniu i zbadaniu wnętrza i otoczenia piktogramu nie znaleźliśmy oznak i śladów wskazujących na jego sfałszowanie. Poza ścieżkami technologicznymi w rejon kręgów prowadziła tylko jedna wydeptana ścieżka, będąca akurat najbliższą drogą łączącą wnętrze kręgów z sąsiednimi ścieżkami technologicznymi. Fakt, że zboże nadal rosło i dojrzewało, świadczy o tym, że nie było ono uprzednio zniszczone poprzez złamanie. To z kolei wskazuje na pewną cechę „niefałszywych” piktogramów – wykonanie tej operacji we wczesnym stadium rozwoju roślin, gdy ich łodygi nie są jeszcze łamliwe. Niezwykle równa powierzchnia położonego zboża daje nam podstawę do przypuszczenia, że na całej płaszczyźnie formująca go siła była jednakowa. Przez cały czas pobytu w kręgach nie zauważyliśmy nikogo, kto byłby nim zainteresowany. Poza małym wyjątkiem – niewielka awionetka zatoczyła nad nami parę pętli, aby zobaczyć ten niewątpliwie ciekawie wyglądający z góry twór.

VI. Badanie za pomocą niekonwencjonalnych środków poznawczych i zjawiska zaobserwowane na ujęciach wideo

A) Badanie radiestezyjne piktogramu

Jak już wspomnieliśmy, w badaniach piktogramu towarzyszyli nam radiesteci. O ile w badaniach konwencjonalnych nie zanotowaliśmy wyraźnych, znaczących wyników, to w tych uważanych za niekonwencjonalne było ich sporo. Unikając przydługich wyjaśnień i wprowadzeń w temat radiestezji, chcielibyśmy zauważyć, że są to wyniki w pełni powtarzalne, uchwytne i wyskalowane – oczywiście prowadzone przez osoby mające w tej dziedzinie doświadczenie i praktykę. W piktogramie radiesteci przeprowadzili szereg pomiarów. Ich podstawą jest pomiar witalności. Polega on na zbadaniu siły witalnej miejsca, przedmiotu, rośliny itp. Pozwala to na wyodrębnienie różnic, które pojawiają się w miejscach energetycznie zmienionych. Takimi miejscami są właśnie piktogramy i ich okolice. Bo – o ile zdołamy posiąść umiejętność perfekcyjnego wykonywania kręgów (deska, sznurek, walec), osiągniemy pożądane wymiary i kształty, zainicjujemy obecność pewnych substancji (np. magnetycznych) – to na pewno nie uda nam się zmienić energetycznej mapy tego pola, jego witalności i polaryzacji. A to właśnie są cechy charakterystyczne kręgów, których powstanie nie ma nic wspólnego z fizyczną ludzką działalnością. Jak dotąd w dostępnych nam opracowaniach nie spotkaliśmy się z szerszym badaniem kręgów w aspekcie radiestezji. Pierwsze oznaki takiej działalności nadeszły ze Słowacji (inż. K.). Jest o tym wzmianka w sprawozdaniu ze spotkania polskich i słowackich organizacji ufologicznych w Makovie na Słowacji (w opracowaniu R. Leśniakiewicza). A oto uzyskane wyniki naszych radiestetów:

1. Witalność pola wewnątrz kręgów w dniu badania:
   • a) krąg nr 1 – 13 tys. BSM,
   • b) krąg nr 2 – 13 tys. BSM,
   • c) krąg nr 3 – 13 tys. BSM,
   • d) korytarz łączący krąg nr 1 z nr 2 – 13 tys. BSM,
   • e) korytarz łączący krąg nr 2 z nr 3 – 13 tys. BSM,
   • f) pole poza piktogramem – 3 tys. BSM (przeciętna wartość niezmienionego energetycznie terenu).
2. Kolory radiestezyjne.

We wszystkich trzech kręgach stwierdzono kolor biały. W korytarzu łączącym krąg nr 1 z nr 2 kolor biały, zaś w łączącym krąg nr 2 z nr 3 – brak kolorów (ewenement, zazwyczaj na całym obszarze położonego zboża utrzymuje się biały kolor).

3. Sieć Wilka.

Stwierdzono dochodzącą sieć Wilka do środkowego kręgu. W tymże kręgu odkryto siedem punktów energetycznych, gdzie dały się wyodrębnić punkty wysyłające i odbierające energię. Ilustrują to poniższe szkice.

4. Polaryzacja.

Na całym obszarze piktogramu utrzymującą się polaryzację określono jako ujemną. Poza terenem kręgów i ścieżek była ona dodatnia. W granicach piktogramu zaobserwowano zrównoważoną obecność energii yin i yang – zero (rzadkie zestawienie).

5. Powstanie piktogramu.

Zbadano, że piktogram powstawał cyklicznie. Najpierw pojawił się krąg nr 2, potem nr 1 i nr 3. Datę utworzenia łączących je korytarzy ustalono na 1 dzień po kręgach. Ułożenie kłosów wskazuje tu na zgodność w/w cyklu z zaobserwowanym przez nas wyglądem (opis piktogramu).

B) Zjawiska zaobserwowane na ujęciach wideo

Zwykle w badaniach kręgów dodatkowo stosujemy tworzenie dokumentacji fotograficznej i wideo. W tym przypadku ustawiona na statywie kamera cyfrowa rejestrowała naszą ekipę podczas pomiarów. Oglądanie nagranych ujęć w tempie „klatka po klatce” (25 kl./s) przyniosło pewne rezultaty. W czasie 15 min nagrania w kadrze kamery dało się zauważyć 12 razy przelatujące ciemne, podłużne obiekty. Ich ruch, prędkość, kształt oraz tor lotu wyraźnie dały się odróżnić od innych sfilmowanych przelotów owadów i ptaków. Nie było to dla nas wielkim zaskoczeniem. Podobne obiekty obserwowaliśmy już wcześniej podczas przeglądania zapisów wideo z piktogramu w Droszewie (2002) i Wylatowie (2002). Nie jesteśmy do końca pewni, czy obiekty te, zakwalifikowane przez nas wstępnie jako NNOLE, są zjawiskiem towarzyszącym w każdym piktogramie. Nie możemy też stwierdzić, czym one są, wykluczając przypadki, gdzie z całą pewnością są to owady i ptaki. Ale nie możemy też uznać ich jako niebyłe. One po prostu są. Badania radiestezyjne tych obiektów wskazują wyraźnie na ich niecodzienność:

• obiekt w kadrze kamery – witalność 120 tys. BSM,
• ptak w kadrze kamery – witalność 4 tys. BSM,
• owad w kadrze kamery – witalność 2 tys. BSM.

Niżej prezentujemy kadry z ujęć kamery wraz z wynikami odczytu poziomu witalności widocznych na nich obiektów.

Należy dodać, że właśnie metoda badań witalności (siły witalnej) i polaryzacji (biegunowości) wszelkich przedmiotów jest w radiestezji metodą znaczącą. Badany piktogram wyróżnia się z otoczenia podwyższoną witalnością. Na zaobserwowanych obiektach jest ona również bardzo wysoka. Brak polaryzacji obiektów wskazuje na ich nieznane pochodzenie (każdy inny przedmiot, rzecz, roślina, zwierzę, owad, ptak – również człowiek – taką polaryzację posiada, także mają ją „twory sztuczne” – samochody, samoloty, balony itp.).

Podsumowując, z punktu widzenia badań radiestezyjnych nic nie wskazuje na związek powstania piktogramu z celową działalnością ludzką.

Opracowali:
Bogusław Zabielski, Mieczysław Szczepanik

Źródło Raport WMGU (maszynopis, 05.09.2004), przepisany ze skanów w archiwum grupy. Kilka skanów w głównym folderze było uszkodzonych; tekst i rysunki pochodzą z całych kopii.